ძვირფას მასწავლებლის ხსოვნას
ვ. ვ. ძიუბენკო
აქ რამოდენიმე დღის წინად გარდაიცვალა ფარმაცევტთა შორის საკმაოდ ცნობილი ვალერიან ვასილის ძე ძიუბენკო.
ეს ერთი ძველ და გამოცდილ ფარმაცევტთაგანია. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის სამეგრელოს ხალხის გაჯანსაღებაში. მთელ სენაკ-ზუგდიდის მაზრაში იშვიათია ისეთი ფარმაცევტი, რომელიც მისი გაზრდილი არ იყოს.
ვალერიან ძიუბენკო დაიბადა ქ. ქუთაისში 1861 წელს. იქ მან დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია, მაგრამ იმდენი შეძლება არ ქონდა, რომ სწავლის დასამთავრებლად სადმე წასულიყო. 1880 წელს იგი შევიდა მოწაფეთ სენაკის აფთიაქში ვასკევსკისთან. 3 წლის სამსახურის შემდეგ იგი გაემგზავრა კიევში, სადაც ჩააბარა გამოცდები პროვიზორის თანაშემწეობაზე.
1883 წლის 27 ივნისს იგი ისევ სენაკში დაბრუნდა და შეუდგა ენერგიულ მუშაობას. ამ დროს მისი თაოსნობით გაიხსნა აფთიაქი სამტრედიაში. ძიუბენკო დიდ ნივთიერ გაჭირვებას განიცდიდა, რადგან მას სარჩენი ყავდა მთელი ოჯახი, მაგრამ ის მაინც არ ანებებდა თავს სწავლას და 1888 წ. გაემგზავრა ხარკოვის უნივერსიტეტში. იქ მან დაასრულა ფარმაციის კურსი და მიიღო „პროვიზორის“ სახელწოდება.
დაბრუნებისას, ის ისევ სენაკში იყო, შემდეგ ის ბათუმში მიიწვიეს, იქედან ქუთაისში აფთიაქის მოსაწყობად.
შემდეგ, ამხანაგების დახმარებით, მან გახსნა აფთიაქი ს. ხობში (სენაკის მაზრა) სადაც ათი წელიწადი დარჩა. აქ ძიუბენკომ ადგილობრივ საზოგადოების დიდი სიყვარული და პატივისცემა დაიმსახურა. ხობიდან ძიუბენკო გადავიდა სამტრედიაში, შემდეგ ქუთაისში და 1908 წ. ისევ სენაკს დაუბრუნდა.
1921 წელს ის დანიშნეს ახალ-სენაკის აფთიაქის გამგეთ და ამ თანამდებობაზე იყო სიკვდილამდე.
45 წლის განმავლობაში ის უანგაროდ ემსახურებოდა ფარმაციის საქმეს დასავლეთ საქართველოში. დაუღალავი, ენერგიული მუშაყი, ის ამავე დროს მეტად მგრძნობიარე ადამიანი იყო, რომელიც ყოველთვის დახმარების ხელს უწვდიდა გაჭირვებულთ და მშობლიურ სიყვარულით ეპყრობოდა შეგირდებს.
მის გაზარდილი მუშაყებს ყოველთვის ახსოვთ ეს იშვიათი ადამიანი, მისი მოპყრობა და რჩევა-დარიგებანი. მთელი ხალხი, რომელთანაც ძიუბენკოს ჰქონდა საქმე, მადლობით და პატივისცემით იხსენიებს მის სახელს.
„მუშა“ N786, 1925 წ.
დ. ხობი (სამეგრელო). კეთილი აფთიაქარი. 9 წელიწადია, რაც დ. ხობში თავის ხარჯით აფთიაქა გახსნა ბ. ვალ. ვას. დზიუბენკოვმა, — ამ დროის განმავლობაში, მუდამ ღია იყო მისი აფთიაქის კარი, ფულიანი და უფულოსთვის დიდდა და პატარასთვის. ვინ ჩამოთვლის, თუ რამდენ გაჭირვებულისთვის მას გაუწვდია მარჯვენა მისი ისე, რომ მარცხენას არ გაუგია. სწორეთ, ნამდვილი უებარი წამალი იყო ყველასთვის, თვისის ალერსიანის დარიგებით, მეტად ბეჯითი იყო თავის მოვალეობისა. ბ-ნი დზიუბენკო დიდი შემწეობას გვაძლევდა დაბა ხობის და აგრეთვე გარშემო მისი მდებარე სოფლის მცხოვრებლებს მით, რომ მან თავის ხარჯით გააწყო ფოსტის კარრესპონდენციების ყუთი, რომელიც ყოველ დღე დაჰქონდა დელიჟანს ახალ-სენაკის ფოსტიდან. ამის შემწეობით ბევრმა აქაურმა მცხოვრებლებმა დაიწყეს სხვა და სხვა რუსულ ქართულ გაზეთების გამოწერა და კიდევაც ყველანი თავის დროზე ღებულობდენ.
არც ერთ მოხელეს არ დაუმსახურებია ის სიყვარული და პატივისცემა, როგორიც ბ. დზიუბენკომ; ამიტომ დ. ხობის ვაჭრებმა სადილით პატივი სცეს. ვისურვებთ მის მოადგილესაც დაემსახუროს ასეთი სიყვარული... ბ. დზიუბენკოს კეთილ კაცობას სადილის და სიტყვების მაგიერ ჩვენ აღვნიშნავთ პატარა კალმის წვერით. ვისურვებთ მისთვის სიცოცხლეს, კვლავ მოყვასთა სასარგებლოდ.
„ცნობის ფურცელი“ N634, 1898 წ.
