
1944 წელს თორსის სკოლაში შევიდა და დაამთავრა “რვაწლედი”, როგორც მაშინ ეძახდნენ. სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა ხეთის ტექნიკუში გააგრძელა, დასაქმდა თორსის კოლმეურნეობაში შემდეგ კი ზუგდიდის ბამბის საქსოვ ფაბრიკაში მუშაობდა.

როგორც თვითონ აღნიშნავს, განათლება მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, უნდოდა ესწავლა და დამოუკიდებელი ყოფილიყო. სწორედ ამიტომ, ქალბატონმა ციალამ სწავლა განაგრძო თბილისის პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში ბიბლიოგრაფიის ფაკულტეტზე, მისი პროფესიაა- ბიბლიოთეკა მცოდონე.

სწავლის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა სოფელში და მუშაობდა ბიბლიოთეკაში,განთიადის პარტორგანიზაციის მდივნად და ასწავლიდა თორსის სკოლაში დაწყებით კლასებს.

1982 წლიდან-1994 წლამდე თორსა-დღვაბის სახალხო დეპუტატთა სასოფლო-საბჭოს თავმჯდომარე იყო. იხსენებს, რომ მას არასდროს მიუმართავს განცხადებით სამსახურის თაობაზე ვინმესთვის,როგორც ამბობს ყველა თანამდებობაზე დანიშნული იყო.

გეგმების შესრულების და სოფელში კარგი საქმეების განხორციელებისთვის საჩუქრად გადასცეს ავტომანქანა “მოსკვიჩი”
-

“მანქანას რომ ვატარებდი ქუჩაში მხვდებოდნენ და მეუბნებოდნენ ქალი ატარებს ქალი ატარებსო, ეს მაშინ დიდი ამბავი იყო”

მისი აზრით,ყველა ეპოქაში იყო და არის პრობლემები. იხსენებს,რომ: “მაშინ უმუშევარ ხალხს სახლში არ აჩერებდა კოლმეურნეობა, ყველა იძულებული იყო ემუშავა. ყველას გეგმა ჰქონდა შესასრულებელი”

გაუხარდა რომ წლების მერე მისი ისტორია საინტერესოა ვინმესთვის, განსაკუთრებით კი, ახალგაზრდებისთვის, რადან საბჭოთა კავშირსა და კომუნიზმზე ახალგაზრდებს განსხვავებული წარმოდგენა აქვთ. თუმცა აღნიშნავს რომ, თუ მოინდომებ და იქნები შრომისმოყვარე,აუცილებლად მიაღწევ წარმატებას.
